sabato 31 luglio 2010

QUANNO ERO PICCIRELLA

Quanno ero piccirella,
ero timidella, ma tutti
quando credevano
cà ero stupidella.
'A studià, studiavo,
però 'a paura m'hè
pigliava,'e quanno
ero interrogata, nun
rispunnevo maje.
Che tiempe! io nc'è
chiagnevo, 'e sempe
penzavo:< venarrà nu juorne cà parleranno 'e mme!>, dicevo! però
fantasticavo, 'e m'hè vedevo
sempe cchiù triste 'e chiusa
into 'a mme stessa.
'O tiempo è passato 'e songo
cagnata, so sempe cchiù
spigliata, parlo cu tutti quanti
'e nun m'hè metto scuorno.
So amica dè perzone, 'e
voglio bene 'a tutti.
Nun ve dico pò 'a famiglia!
pè mme è venerata, 'e nun se
tocca manco cu nu dito.
Comunque, m'ho so cunusciuta
nu poco inta 'o paese, pecchè
'o giurnale locale, m'hà fatto
n'articolo cu poesie cà scrivo, 'e
io so cuntenta assaje 'e chisto
evento nuovo, sti poesie cà
scrivo, esceno 'a dinta 'o core...

Nessun commento:

Posta un commento