NCOPPE 'A CULLINA 'E SAN MARCO

Ncoppe 'a cullina 'e San Marco,
nc'è stammo sulo io e te ammore mio,
'e dinto 'a sta casarella, cu 'o camino
'e 'o furno 'a legna, c'è cunzulammo
'a fa 'e ppizze 'e 'a c'è scarfà.
'E 'a stagione, sotto 'o patio ‘nfesta
'e mprufumato 'e sciuri 'e rose
e dè limoni' s’ appicciano stì core,
'e ll' uocchie nuoste fremono 'e passione
comme si fosse sempe 'a primma vota.
Quanno ammore c’avimmo dato 'a sta casa !
Quanta speranza dint’ 'e penziere nuoste!
E mentre fantastechèo, guardo stu panorama,
'e penzo: ma chisto è nu paraviso!
'e me rivolgo a chi ce l'ha criato,
'e dico: Dio!ma comme 'e fatto 'a fa
sti meraviglie, ma che ce miso dinto
all'aria cà prufuma 'e chesta manera?
'E Isso me risponne: chello ca vide,
ll'aggio criato cu passione, ma vuje nc'è date
'o culore, mettennece ll'ammore!