'A GNORA MIA

'A gnora mia era nà santa,
nà santa benedetta, 'e io
'a porto sempe 'mpietto.
Pè mme era nà mamma,
bastava nu sguardo 'e già
m'accuntentava, m'hè rispunneva
'a tono senza c'ha io parlavo.
'A veco annanzo all'uocchie
quanno m'hè cunzigliava,
parlava 'e m'hè diceva
c'à io ero 'a figlia soja.
E' vero, nun aggia avuto maje
l'impressione c'ha essa era
'a gnora, . Era nu legame forte,
cchiù forte 'e na passione.
Secondo me,'a 'gnora è chella c'ha
s'annammora dè jenneri
'o dè 'nore,'E ll'addà tene
dinta 'o core, si è nà femmena bbona!
pecchè chille sò figlje
comm'à ll'ate, 'e nun 'addà
tenè pregiudizie.S'addà arricurdà
c'ha nà vota è stata comm'a
lloro, giovane 'e spregiudicata,
'e 'a avuta suppurtà 'a gelusia
'e na mamma...c'ha è na cosa
nurmale, 'e nun s' addà fa caso.
A cosa principale è c'ha adda dà
'o core, pò bene dè figlie suoje.
Nisciuno è nata pè sapè ffa 'a mamma,
'e nemmeno pè essere"'gnora"
ma 'a femmena, sè sape, 'o tene
dinto 'o sango chist'ammore!